“SON”

son

Son

Yüreklerin derinliklerinden mi geliyordu bu uğultu, eskiye doğru bir yolculuk muydu, yahut kimsesiz günlerin serüveninden bir parça mıydı bu sessiz çığlıklar?
Zaman ödüyordu borcunu yavaş yavaş, öderken karşılık bulacak mıydı bilinmez lakin günahları örteceği aşikar.
Vaat etmeli; yeni bir hayat, yeni bir sayfa, yeni bir gökyüzü…
Kimsesizliğin sürgün olduğu günlere bilhassa bir merhem edasıyla ürkek, biçare.
Kısır döngüye girmişken kainat, yeryüzü gökyüzüne benzemeye çalışırken; her şey sarmaşıklarla kaplı bir evrene dönüşüyor sanki.
Günler geçtikçe daha da karmaşık bir vaziyete bürünüyor bu evren, sona yaklaştığından bihaber ilerliyor zaman sessizce…
Kapalı kutular, esrarengiz bir tutumla yerini alıyor sahalarda. Gerçekler bilakis ufku sobeleyen akşamların gizemli duruşunda saklı.
Ulaşılmaz bir o kadar da gizemli, zamanın meydan okuduğu anlar çoğalıyor, koca koca yalanlara alıkoyulmuş ölü bir ceset süsü veriliyor. Oysa zamanı gelmedi mi yalanları defnetmenin,
gizli kapılar ardından bekleyen gerçekleri su üstüne çıkarmanın?
Yaşanılan  mutlulukların, hüzünlerin bir sonu olduğunu bildiğimiz halde buna inanmak güç gelir insan evladına. Sayısız yalanın ardına gizler çehresini, yaşadıklarının sonu yokmuşçasına her şey ilk gün ki gibi taze, ilk gün ki kadar güzel olacakmışçasına. Oysa yaşadığımız ömrün  bir sonu olduğu gibi kapılıp gittiğimiz duyguların da bir sonu olduğunu bilmeli!
O halde sonsuz sandığımız hayatın çemberinden geçerken ufak dokunuşlar yetmez mi iz bırakmaya?
Elimde bir değnek
Son umutlar, son hayaller
Dokunuyorum usulca
Bir pencere çiziyorum
Gökyüzüne, sonsuzluğa doğru…

Konuk Yazar: Kübra Polat

Ayrıca Göz At

Kendini Keşfetmek

Vazgeçmekten Vazgeç

Özgüven

Nasıl Özgüvenli Olunur?

One thought on ““SON”

  • Nisan 1, 2020 tarihinde, saat 5:29 pm
    Permalink

    Mükemmel 👍🏻🌸

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir